kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,
kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,versicherung,kredit,bank,konto,geld,zinsen,kredit,bank,konto,geld,zinsen,
kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,kredit,bank,konto,zinsen,versicherung,geld,
Kurdish Music Portal>>>
Mûzîk-1
Mûzîk-2
Mûzîk-3
Mûzîk-4
ciwanpost@hotmail.com
Kamran Simo Hedilî: Pira jîn û mirinê













  Ez bêjim ku min rojên xwe bi hijmar didîtin, ev bê wateye. Ji ber ku her demê ev wisa bû û ev ji bo her kesî jî derbas dibe. Bi kêmanî ez hê ne ewqas bêhêzbûm ku ji xeyalên hêviyê derbasî xeyalên mirinê bibim. Ku ev xwe xapandin bê jî, min dixwest vê bikim. Bi vê xwe xapandinê min dizanî ku tiþteke zêde winda nakim. Hem jî min kêm êþa tirsa mirinê dikiþand. Lê dîsa dema min xwe li nav nivînan dirêj kir û serê xwe danî ser balîf, hêviya min ya mezin ew bû ku sibehê bibînim.

  Weke ku bizav bi dawî hatî li min hatibû. Awirên sor ên êvarê valahiya gerdûn di nava min de kom dikirin. Çavên rojê yên li ber mirinê weke çavên dizan di pencerê re xwe tavêtin oda min. Min nedixwast li çavên rojê yên li ber zikratên mirinê binêrim. Ez ji awirên mirinê ditirsim, min gelek caran çavên mirinê dîtin e.

  Zimanê þevê vedibû. Sî direvî, dirêjî xeçapirsên sihrê dibû û di konçalan de winde dibû.

Awirên min bi giriyê qehpikên ku muþterî pere nedayî li sor çîrisandina çavên rojê dinêrîn. Ro weke cixara di destên serxweþan de nîv vemirî, diþibe agirê gund û warên min þewitandî

   Yekþem bû, pezdeh gulan a duhezar û heþtan. Êvar giran hat û giraniya wê derbasî giyanê min bû. Ez di bin giraniya êvarê de diperpitîm. Herika çemê jînê, þadî û nalînên min dibirin. Roja sipspî siya xwe tavête nav siya kefenê min. Rabirdû ez kaþ dikirime nav xwe, lê min nedixwest bê garantiya dîtina rojê razêm. Ez ji tariyê, xewê û þevê nefret dikim. Bi hesreta rojê min xwest çavên xwe bigirim. Xeyalên tenik, kaxezên ji daran ez dipêçam. Hertiþt mij bû û nezelalî bû, hertiþt tevlîhevî û xeyal bû ji bo min. Ew ramanên hiþk, ew çavnebarî, ew êþ di nava min de bicih nedibûn.

  Li nav þepolên xwendina hevokan, mijgulên min hev maç dikirin. Bawîþkan devê min vedikirin. Her ku xwendin zêde dibû, tirsa nedîtina rojê dihate ber çavên min. Destên min bi wergarandina rûpelan hêza xwe winda dikirin. Xewê ez hembêz dikirim. Lê min li hemberî hemû feriþteyên xewê serî hildida û li berxwe dida. Hêza nehînî ya bazbend û niviþta dergûþa dayê, rika pêþbirka bi xwedawendên xewê re dide min.
  þeva çav gornebaþ di çavên min de dilerizî. Ji babilîsoka reþramanan, zincîr di lingên çarenûsê de dirizîn. Çûkên hatine li nependiye serxweþ bûn. Daristan lal û bêdeng bûn.

Nêrînên min li gulistana kenê mija tirsê diþemitîn. Ez di nav kêferata bêxewiya xwe de mandû bûm… Bê çawa stêra karwankuj bazê çavbixew dixapîne. Evîna dîtina rojê jî, ez dixapandim.

Ji asîmanê hêviya jînê, min wênê rojê anî li serhiþkiya bêxewiya xwe danî. Demeke dirêj bû ku ez fêrî bêxewiye bûbûm. Ji ber ku xewê ji bêxewiyê xirabtir tirs dida min. Xew û bêxewî bûbûne yek êdî di jana giyanê min de. Li dirêjiya salên her roja wan ji salan dirêjtir, nîgarên bêxewiyê li ser dêmên min diqermiçîn. Min vîna sebrê li kûra dîtina þanaziya rojê dihesand, dilê xwe li kaniya hêviyan diheland û bîranînên sêwî bi aramiya çiyayên azad radizandin. Bi van ramanan re min serê xwe danî ser balîf û çûma nav herika rabirdûyê xwe…

Kamran Simo Hedilî













Mirin tiþtekî xwezayî ye, mirov tê dinyayê zarokî, ciwanî û dawa jînê dibîne. Herkes mirinê nas dike. Lê ne bi mirina xwe mirinê nas dikin, bi mirina hine din mirinê nas dikin. Herkes dibêje, ''ez ji mirinê bawer dikim.'' Raste ji mirina kesên din bawer dikin, ne ji mirina xwe. Em her li hêviyêne ku mirin li deriyê hine din bide, ne li deriyê me. Lê mirin weke dizan heroj ji jiyana me rojekê didize û diçe. Mirin rastiyeke û her mirov zû an hinekî dereng dê bigihê zanîna ku jiyan ji têkçûnê pê ve ne tiþteke. Temenê min jî nêzîkî vê têgihiþtinê bû ye.

Besucherstatistik